Sama konferencja była podzielona na 4 ścieżki: Zarządzanie projektami IT, Java, .Net & C# oraz PHP. Ja wybrałem sobie kilka wykładów z Zarządzania projektami IT (w sumie większość) i zahaczyłem także o wykłady nt. PHP.

Pierwszy wykład na którym byłem, była to zrealizowana w formacie Pecha Kucha (coś na kształt Lightning Talk) seria 3 prezentacji na tematy dotyczące, a jakże, zarządzania ;) Podobało mi się, 3 panów z organizacji PMI Poznań fajnie poopowiadało o tematach takich jak “Produktywne lenistwo”, “Przyczyny porażek startupów” i “Projekt w opałach”. Wykłady dużo nowego mi nie powiedziały, ale kilka rzeczy nazwały po imieniu w miejscach gdzie się czegoś domyślałem, albo zwróciły mi na coś uwagę. Ogólnie zdecydowanie za.

Kolejny wykład który mnie interesował, odbył się w tej samej sali, też z Zarządzania projektem IT. Tym razem Monika Konieczny opowiadała o tym, jak można pogodzić/ułatwić współpracę testerów z programistami. Trzeba przyznać, że Monika miała świetny pomysł z ciastem ;) Oprócz tego, że wykład dał mi sporo tematów do przemyśleń i podsunął trochę pomysłów, to z przyjemnością patrzyło się na kogoś kto z łatwością i zaangażowaniem prowadził zajęcia. Widać było, że Monika raz, wiedziała o czym mówi, dwa, ma sporo swoich przemyśleń na ten temat, trzy, była doskonale przygotowana. Myślę że dla mnie to najlepszy wykład na całej konferencji. A Monice tylko pogratulować :)

Na następny wykład miałem dylemat: pójść na PHP: “Aplikacje internetowe wydajne od początku”, czy zostać na Zarządzaniu projektami IT: “Zarządzanie rozwojem oprogramowania – nieco bardziej ‘funky’”. W końcu stwierdziłem że trochę technikaliów mi nie zaszkodzi, poszedłem sobie na PHP. Jeszcze wtedy nie wiedziałem co czynię… Panowie niestety nie dość że byli słabo przygotowani do wykładu (więcej czytali ze slajdów niż byli w stanie powiedzieć, patrzyli co chwila na siebie, który ma właśnie mówić etc), to nie do końca mieli pojęcie o czym mówią. Niestety. Być może później wyprostowali trochę swój wizerunek, ale tego już nie wiem, bo wyszedłem po 15 minutach. Po tym jak kilkukrotnie potraktowali wymiennie bufor z cache (używali tych słów jak synonimów), a wcześniej puścili kilka innych bezsensownych stwierdzeń. Najgorszy z możliwych wykładów IMHO.

Po tym jak uciekłem z “Aplikacji internetowych wydajnych od początku”, poszedłem na wspomniane “Zarządzanie rozwojem oprogramowania – nieco bardziej ‘funky’”. Peter Horsten poopowiadał nieco o rzeczach które znałem już doskonale, więc sam temat mnie nie do końca zainteresował (myślałem że będzie to nieco głębsze wejście w temat, tutaj było tylko pobieżnie), ale sam sposób prowadzenia wykładu to bajka. Najlepiej poprowadzony wykład na całym 4Developers, z tych na których byłem. Peter z lekkością i wprawą poopowiadał o wszystkim, z humorem, etc. Z przyjemnością go słuchałem :)

Po lunchu znów poszedłem na wykład PHP: “PHP wysokiej wydajności”. Tutaj było zdecydowanie lepsze przygotowanie techniczne Mariusza Gila niż kolegów od wydajności z poprzedniego wykładu. Nie było już wrażenia że nie wie o czym mówi, wręcz przeciwnie, większość tego o czym wspominał znam z własnych testów, choć nigdy nie miałem tak porywającego serwisu napisanego w PHP żebym musiał to stosować w praktyce :) Ogólnie sam wykład mnie nie szczególnie zainteresował, bo bardzo niewiele nowego miałem okazję się dowiedzieć (zapisałem sobie chyba tylko kilka nazw narzędzi z którymi warto żebym się zapoznał), ale oceniam go znacznie wyżej niż poprzedników ;)

Później już nie wychodziłem ze ścieżki “Zarządzania projektami IT”. Najpierw Jakub Dąbkowski w fajny sposób, z humorem, poopowiadał o jednym z aspektów metodyki Scrum, czyli o pytaniach jakie są ważne podczas “scrum meeting”. Wykład oceniam wysoko, Jakub zwrócił uwagę na powody dla których te pytania są ważne dla członków zespołu.

Następnie byłem na “Praktyce zarządzania portfelem projektów IT”. Okazało się jednak, że temat nie zainteresował mnie tak bardzo jak na to liczyłem. Wygląda na to, że te 40 minut jakie miał Szymon Włochowicz to zdecydowanie za mało na omówienie choćby częściowo tego tematu, usłyszeliśmy ledwie zajawkę, więc na sali było sporo osób które, jak mi się wydaje, podobnie jak ja nie zostali przekonani do takiego podejścia.

Ostatnim wykładem był “Łączenie ognia i wody – proces projektowy w Gratka Technologie”, ale tutaj było za mało interesujących tematów, ot, prelegent poopowiadał o swoich doświadczeniach, niestety myślę że zrobił to nieco za wcześnie, gdyż jeszcze miał ich nieco za mało. Mam mocno mieszane uczucia odnośnie tej prezentacji.

Ogólnie jestem bardzo zadowolony z całości. Ciekawe wykłady, rewelacyjne hostessy ;) darmowy wyjazd (sponsorowany przez firmę ;) ), i nie za daleko od domu (w sensie: mało czasu straconego w ciapągu) – zdecydowanie było warto :) Do tego stopnia, że jak tylko będę miał możliwość, to w przyszłym roku na pewno się wybiorę na kolejną edycję – nawet pomimo tego że konkurs komiksowy wygrał rysunek uzupełniony z oryginalnego Garfielda, a nie nasz :)

Jako że od kilka dni jestem na L4, to się ostro opierdzielam, ale dopiero dziś jestem w stanie podjąć jakikolwiek intelektualny wysiłek… No to popatrzyłem sobie m.in. na GoldenLine. Dziś na forum PHPowym ktoś poruszył dość banalny problem, ktoś inny podrzucił rozwiązanie (preg_replace_callback (), a ja zacząłem się zastanawiać czemu wszyscy w PHP tak napierają na regexpy (rozumiem w Perlu, ale PHP?). Jak zacząłem się zastanawiać jak to zrobić bez regexpów, to zacząłem się bawić w zakodowanie tego ;)

Najpierw zrobiłem dość banalną wersję, przy użyciu strlen (), strpos () i substr (), i chciałem ją podać jako wersję hardcore ;) Wtedy pomyślałem sobie, że prawdziwa wersja hardcore, to byłaby bez użycia tychże funkcji… najprostsza postać tego to zastąpienie tychże funkcji swoimi ;) I o ile substr () i strpos () są dość banalne, o tyle dla mnie prawdziwym hardcorem jest strlen () ;)

Oczywiście nie są to najbardziej optymalne wydajne rozwiązania (a jeśli są to tylko przypadkiem), bo jeśli chodzi o optymalizację, to trzeba by używać wersji natywnych to trzeba by się najpierw zastanowić i sprawdzić czy jest co optymalizować… :) A całość warto potraktować stricte jako zabawę, którą dla mnie było pisanie tego :)

W całym “problemie” chodziło o zastąpienie w tekście wystąpień “[userId]ID[/userId]” tym, co zostanie wyplute przez dodatkową funkcję której podajemy zawartość tego co jest między znacznikami. Użycie preg_replace_callback () jest chyba najbardziej intuicyjnym rozwiązaniem, ale nie jedynym… :) Poniżej obydwie wersje: hardcore i bardziej hardcore – enjoy ;)

hardcore

function replace_user_id ($str, $fn) {
    $tags = array ('start' => '[userId]', 'end' => '[/userId]');
    $tag_len = array (
        'start' => strlen ($tags['start']),
        'end'   => strlen ($tags['end'])
    );
    $offset = $pos_end = 0;
    $ret    = '';
    $strlen = strlen ($str);

    while ($pos_end < $strlen) {
        if (
            ($pos_start = strpos ($str, $tags['start'], $pos_end)) !== false &&
            ($pos_end   = strpos ($str, $tags['end'], $pos_start)) !== false
        ) {
            $ret .= substr ($str, $offset, $pos_start - $offset);
            $pos_start += $tag_len['start'];

            $ret .= $fn (substr ($str, $pos_start, $pos_end - $pos_start));

            $pos_end += $tag_len['end'];
            $offset = $pos_end;
        }
        else {
            break;
        }
    }

    return $ret;
}

bardziej hardcore

class __mstrlen__ErrH {
    private static $error = false;
    private function __construct () {}
    static public function errh ($errno, $errstr, $errfile = '', $errline = 0, $errctx = array ()) {
        if ($errno != E_NOTICE) {
            return false;
        }

        $expected = 'Uninitialized string offset';
        for ($i=0; $i<26; ++$i) {
            if ($expected[$i] != $errstr[$i]) {
                return false;
            }
        }

        self::$error = true;
    }
    public static function isError () {
        return self::$error;
    }
    public static function zero () {
        self::$error = false;
    }
}

function mstrlen ($str) {
    $str = (string) $str;

    $len = -1;
    __mstrlen__ErrH::zero ();
    set_error_handler (array ('__mstrlen__ErrH', 'errh'), E_NOTICE);
    while (__mstrlen__ErrH::isError () === false) {
        ++$len;
        $q = $str[$len];
    }

    restore_error_handler ();
    return $len < 0 ? 0 : $len;
}

function mstrpos ($str, $seek, $offset=0) {
    if (!is_int ($offset) || $offset < 0) {
        $offset = 0;
    }

    $str_len = mstrlen ($str);
    if ($offset > $str_len) {
        return false;
    }

    $seek_len = mstrlen ($seek);
    for ($i=$offset; $i < $str_len; ++$i) {
        for ($j=0; $j < $seek_len; ++$j) {
            if ($str[$i + $j] != $seek[$j]) {
                break;
            }
        }

        if ($j == $seek_len) {
            return $i;
        }
    }
    return false;
}

function msubstr ($str, $start, $length = null) {
    $str_len = mstrlen ($str);
    if (!is_int ($start)) {
        trigger_error ('Incorrect offset');
    }
    else if ($start >= $str_len) {
        return false;
    }
    else if ($start < 0) {
        $start = $str_len + $start;
    }

    if (!is_int ($length)) {
        $length = $str_len - $start;
    }
    else if ($length < 0) {
        $length = $str_len + $length - $start;
    }
    else if ($length + $start > $str_len) {
        $length = $str_len - $start;
    }

    $ret = '';
    for ($i=0; $i < $length; ++$i) {
        $ret .= $str[$i + $start];
    }

    return $ret;
}

function replace_user_id2 ($str, $fn) {
    $tags = array ('start' => '[userId]', 'end' => '[/userId]');
    $tag_len = array (
        'start' => mstrlen ($tags['start']),
        'end'   => mstrlen ($tags['end'])
    );
    $offset = $pos_end = 0;
    $ret    = '';
    $strlen = mstrlen ($str);

    while ($pos_end < $strlen) {
        if (
            ($pos_start = mstrpos ($str, $tags['start'], $pos_end)) !== false &&
            ($pos_end   = mstrpos ($str, $tags['end'], $pos_start)) !== false
        ) {
            $ret .= msubstr ($str, $offset, $pos_start - $offset);
            $pos_start += $tag_len['start'];

            $ret .= $fn (msubstr ($str, $pos_start, $pos_end - $pos_start));

            $pos_end += $tag_len['end'];
            $offset = $pos_end;
        }
        else {
            break;
        }
    }

    return $ret;
}

Założeniem które przyświecało od początku jego istnienia była kompaktowość (wszystko w jednym pliku), używalność, wygoda. Wydaje mi się że jak na razie spełnia wszystkie wymienione ;) Ograniczeniami są PHP >= 4.3.0 i nie zablokowane wykonywanie funkcji proc_open () i proc_close ().

Zalety (z mojego punku widzenia ;) ):

• wszystko w jednym pliku (biblioteki jQuery pobierane są bezpośrednio z serwera jQuery.com
• obsługa aliasów
• prostota użytkowania
• historia poleceń

Wady:

• no cóż, to jednak nie prawdziwy shell…
• brak uzupełniania
• uprzyjemniacze typu historia wymagają połączenia z netem lub modyfikacji skryptu i używania lokalnych kopii bibioteki jQuery

Znane błędy:

• nie zapamiętuje ustawionego rozmiaru czcionki w okienku wyjścia
• czasem z jakiegoś powodu historia nie działa, trzeba np. otworzyć okienko konsoli w ff i je zamknąć, wtedy jest ok :/

Nie sprawdzałem też (ani nawet nie zamierzam jak na razie) sprawdzać jak wygląda i działa pod IE. Może się coś sypać :)

Jeśli ktoś jest zainteresowany tą zabawką, to zapraszam do pobierania na GoogleCode, i komentowania/krytykowania pod tą notką ;)

Do pobrania z GoogleCode. Jak zawsze proszę o informacje i uwagi nt działania wtyczki, a także ucieszyłbym się z informacji że ktoś gdzieś moich wypocin używa :)

• możliwość formatowania daty dodania statusu (via komentarz Julka)
• naprawione linkowanie tagów i userów – teraz łapie poprawnie polskie znaczki. Może nie do końca poprawnie działać jeśli kodowanie znaków jest inne niż UTF-8, proszę wtedy dać znać, mam wrażenie że coś źle przemyślałem ;)

Standardowo proszę o komentarze pod tym wpisem, lub na email :) A nowa wersja pluginu jest do pobrania na Google Code.

UPDATE:

Już nowa wersja – 0.3.1 ;)

• fix: pliterki w tagach teraz działają lepiej
• fix: myślnik w tagach też działa lepiej
• add: linki we wpisach są obejmowana tagiem <a />

Do pobrania tradycyjnie na GoogleCode.

• update BlipApi.php do nowej wersji
• linkowanie tagów i użytkowników
• dodanie pliku README z podstawową dokumentacją

Zainteresowanych zapraszam ściągania i aktualizowania :)

Nową wersję można pobrać ze specjalnie utworzonego w tym celu projektu na Google Code: blipapi.googlecode.com (jeśli ktoś kojarzy projekt blipapi-php na Google Code, to niech wymaże go ze swoich bookmarków, został usunięty).

Czego nie ma, a być powinno

Co mi się nie podoba: w “odrzuconych” są takie kwiatki jak add named parameters, czyli parametry nazwane w funkcjach. Jestem dość mocno skażony Pythonem, więc ten wynalazek uważam za świetny pomysł, niestety został odrzucony :(

O ile parametry nazwane to kwestia gustu, i da się to przeżyć, o tyle gorzej że ten sam los spotkał wpis oznaczony jako all fatal errors to become exceptions Chodzi tutaj o zamianę chorego systemu błędów (które potrafią ot tak zatrzymać działanie skryptu i nie pozwalające zrobić z tym faktem niczego) na wyjątki. Dziwna sprawa jak dla mnie, jako że ogólnie PHP5 już ma na tyle zaawansowaną obsługę wyjątków i obiektów w ogólności, że nie powinien to być problem. Tym bardziej, że to ma być zupełnie nowa wersja interpretera (nie podwersja), więc taka zmiana powinna być w pełni akcpetowalna :(

make function names match CS and unify parameter order – o ile zmiana akurat na camel case mnie nie bawi, bo wolę wersję z podkreśleniami, o tyle lepsze to niż obecna ruletka. A już druga część podpunktu (czyli unifikacja kolejności parametrów w funkcjach wbudowanych) to jak dla mnie takie “musiszmieć”, a oni to tak po prostu odrzucają. Porażka :( Co za problem, skoro i tak jest śmietnik, zostawić stare funkcje jako aliasy na nowe, dorzucając errora typu deprecated, i zrobić wreszcie jakiś porządek? :/

add support for <?php="foo" ?> – cóż, szkoda. Pozostanie pisać mi dalej w WordPressie <?php echo "foo"; ?> :) Ale nadmiernie z tego powodu nie rozpaczam :)

Nieco bardziej ruszył mnie punkt dotyczący wielokrotnego dziedziczenia, ale płakał też nie będę. Cóż, tak samo jak z punktem poprzednim, da się żyć bez tego.

Natomiast zupełnie nie rozumiem dlaczego odrzucono pomysł bloku finally (a ‘finally’ block for exception handling, bez którego system wyjątków jest, teges, upośledzony :(

O czym nie chciało im się jeszcze rozmawiać

Jednym z ciekawszych elementów nad którym nie przeprowadzono jeszcze dyskusji, jest dostarczenie globalnej funkcji __call (), wywoływanej w momencie gdy zostanie użyta nieistniejąca funkcja. Coś, czym jest __autoload () dla klas. Fajna sprawa, imho jak najbardziej powinno mieć to miejsce.

Ciekawostką jak dla mnie jest używanie wyrażeń regularnych w bloku switch (). Jeśli przepchną coś takiego, to pójdą w stronę perla, gdzie w wersji 5.10 dodano tenże blok (nazywając go given ()), który wykorzystuje magiczny, specjalnie dla niego stworzony operator ~~. Magiczny dlatego, że sposób jego działania (porównywania) jest zależny od tego jakie operandy są porównywane. Bez specjalnej tabeli (szukaj podpunktu Smart matching in detail) nie podchodź.

Za to dwa inne podpunkty mi się nawet podobają: “ext/pimpmydate”, new date/time features, real OO interface (obiektowe podejście do operowania na datach) i being able to use array() when defining constants (możliwość definiowania stałych jako tablice). Byłoby miło gdyby to zostało wprowadzone :)

Nad czym pracują i co na pewno będzie wykonane

Standardowo – pełne wsparcie dla Unicode. W końcu. Co prawda, podobnie jak porneL nie rozumiem czemu wybór padł akurat na UTF-16, ale lepsze to niż obecne zabawy z niepełnym modułem mb. Trwają jeszcze prace nad pełną implenetacją tego (np. w PDO), ale ważne że będzie ;)

Nie ma już register_globals i safe_mode. Te dwa zabytki, do spółki z magic_quotes są baaaardzo wkurzającymi, i często niebezpiecznymi ustawieniami dotyczącymi PHP. Na szczęście zmiany z tego podpunktu dotyczą także PHP 5.3. Hip hip, hurra! :D

Zostanie wyrzucone z głównego drzewa rozszerzenie ereg, za to pcre zostanie jego stałą częścią bez możliwości wyłączenia.

Do PHP wprowadzono goto. Na razie działa breakowanie do konkretnej etykiety (label), a niedługo dojdzie też goto jako takie… O ile break rozumiem, o tyle goto niespecjalnie.

Podoba mi się wprowadzenie rozwijania tablic do foreach. Wykorzystywałoby się w tym celu funkcję list (), a całość wyglądałaby tak:

$a = array (
  array (1, 2),
  array (3,4)
);
foreach ($a as $k => list ($b, $c)) {
  echo $b .':'. $c;
}

Przestrzenie nazw.

Wbudowane zabezpieczenie przeciwko HTTP Response Splitting (funkcją header () będzie można wysłać tylko jeden nagłówek naraz, czyli wstrzyknięcie “Header1: Value\nHeader2:Value” nie będzie już możliwe).

I co z tego?

Jako podsumowanie napiszę tylko, że wprowadzane zmiany są tak jakby… chaotyczne. Z jednej strony próba wyprowadzenia różnych zaszłości, które strasznie denerwują ludzi nieco bardziej obeznanych z programowaniem. Z drugiej zostawianie rzeczy i śmietnika które denerwują nie mniej. Teoretycznie, wersja piąta jest na tyle dobrą wersją tego języka, że dałoby się z nią przeżyć jeden rok więcej. Dzięki temu można by wprowadzić znacznie więcej zmian które oczyściłyby ten jeden wielki śmietnik, jakim jest PHP.

Przede wszystkim, model obiektowy Pythona jest zupełnie inny niż PHP. Nie będę go tu omawiał, ponieważ to temat na dość obszerną książkę :) Generalnie obiektówka Pythona jest pełniejsza, ma większe możliwości przeciążania zarówno metod, jak i operatorów (których w PHP przeciążyć nie można).

Podstawą do pisania własnych setterów i getterów są w Pythonie dwie metody magiczne: __getattr__() i __setattr__(). Istnieje także metoda __delattr__() służąca do implementacji usuwania konkretnego atrybutu. Dobra, koniec smęcenia, może jakiś przykład:

class Test (object):
  x = 1
  def __init__ (self):
    super (Test, self).__setattr__ ('data', dict ())
  def __setattr__ (self, var, value):
    self.data[var] = value
  def __getattr__ (self, var):
    return self.data[var]

Wtrącę jednak małe omówienie obiektówki Pythonowej: w Pythonie 2.x są dwa modele klas: nowy i stary. Deklaracja klasy nowego typu oznacza jawne dziedziczenie z obiektu object, co zobrazowane jest w linii pierwszej (zalecane jest korzystanie z nowego typu klas).

Inną ciekawostką jest deklarowanie właściwości obiektu (które są współdzielone między instancjami – zmiana jej wartości w jednej instancji powoduje też jej zmianę w drugiej instancji) i właściwości instancji (które są indywidualne dla każdej instancji): pierwsze deklaruje się w ciele klasy, co pokazane jest w linii drugiej. Drugie “dodaje się” w konstruktorze czy też dowolnej innej metodzie (z konwencji robi się to w konstruktorze, który w Pythonie nazywa się __init__ ()). W naszym przykładzie sytuacja się nieco komplikuje, jako że my nadpisujemy wbudowaną metodą __setattr__ (). Aby dodać sobie właściwość instancji, musimy skorzystać z metody __setattr__ () superklasy klasy Test (czyli object), co pokazuje nam linia czwarta. W linii tej deklarujemy sobie jakiś słownik (w PHP nazywa się tą strukturę tablicą asocjacyjną), w którym będziemy przechowywać nasze dane. Tutaj występuje pewna różnica w stosunku do PHP, gdzie metoda __set wykonywana jest w momencie gdy właściwość którą próbujemy ustawić nie jest zadeklarowana w obiekcie, lub gdy jest do niej ograniczony dostęp za pomocą akcesora private. W Pythonie metoda __setattr__ () używana jest przy dostępie do jakiejkolwiek właściwości (zadeklarowanej wcześniej lub też nie). Jeśli sam sobie w definicji __setattr__ () nie zapewnisz dostępu do jakiejś właściwości, to nie będziesz jej miał. Trzeba pamiętać przy tym, że sama metoda __setattr__ () nie korzysta z samej siebie, czyli wewnątrz niej mamy dostęp do zadeklarowanych wcześniej właściwości.

Wróćmy do przykładu. Nasz setter dodaje do słownika data (lub zmienia wartość) klucz var, przypisując mu wartośc value. Getter po prostu zwraca szukaną właściwość, lub też, jeśli nie została jeszcze zdefiniowana, rzuci wyjątkiem (przydałoby się przechwycenie go i rzucenie właściwego wyjątku, ale to już inna kwestia).

A co jeśli trzeba dorobić sprawdzanie poprawności niektórych własności? No cóż, trzeba to zrobić podobnie jak w PHP, czyli zadeklarować dla nich konkretne metody sprawdzające.

class Test2 (object):
  def __init__ (self):
    super (Test2, self).__setattr__ ('data', dict ())
  def __setattr__ (self, var, value):
    if hasattr (self, '_check__' + var):
      self.data[var] = getattr (self, '_check__' + var) (value):
    self.data[var] = value
  def __getattr__ (self, var):
    return self.data[var]
  def _check__X (self, value):
    if isinstance (value, int) or (isinstance (value, str) and value.isdigit ()):
      return int (value)
    raise ValueError (u'Podana wartość nie jest liczbą!')

Ten kod pozwoli na przypisanie dowolnej wartości wszystkim własnościwościom poza X, której jedyną możliwą wartością do przypisania jest integer, lub napis zawierający same cyfry. W przypadku podania innej wartości zostanie rzucony wyjątek ValueError.

Powyżej została opisana jedna z możliwości stosowania własnych setterów i getterów. W Pythonie 2.2 została dodana jeszcze jedna możliwość, ta bardziej lubiana przeze mnie: funkcja (którą od wersji Pythona 2.4 można użyć jako dekorator) property (). Funkcja ta bierze od jednego do czterech parametrów. Pierwszym z nich jest metoda pełniąca funkcję gettera, druga – settera, trzecia – funkcji usuwającej właściwość, a czwarta – napis dokumentujący. Jeden ze sposobów użycia:

class Test3 (object):
  def __init__ (self):
    self.data = dict ()
  def _set__X (self, value):
    if isinstance (value, int) or (isinstance (value, str) and value.isdigit ()):
      self.data['X'] = int (value)
      return
    raise ValueError (u'Niewłaściwa wartość')
  def _get__X (self):
    return self.data['X']
  X = property (_get__X, _set__X)

Powyższy przykład robi dokładnie to samo co wcześniejszy Test2, z wyjątkiem umieszczania wszystkich własności w słowniku data. Różnice widoczne sa tylko w implementacji, dla użytkownika klasy różnice nie występują.

Funkcja property pozwala także na stworzenie atrybutu tylko do odczytu:

class Test4 (object):
  def __init__ (self, x):
    self.__x = x
  @property
  def x (self):
    return self.__x
t = Test4 (5)
print t.x
t.x = 6

Wykonanie kodu z ostatniego przykładu spowoduje rzucenie wyjątku AttributeError.

1. nie mogłem się zalogować do panelu administracyjnego WordPressa
2. spi… się kodowanie

Problemy naprawione, a dla potomności:

Problem pierwszy: problem z zalogowaniem się. Problemu by nie było, gdybym zostawił dokładnie taki sam prefix tabel jaki był na dreamhoście. Niestety, wpadłem na pomysł zmiany prefiksu, i tu się wszystko rozjechało. Trzeba było poza aktualizacją pliku wp-config.php (która była oczywista) zaktualizować także zawartośc tabel PREFIX_options i PREFIX_users, zmieniając nazwom opcji prefiksy ze starego (u mnie np wp_opcja) na nowy (w moim przypadku byłoby to coś na kształt urzeniawp_opcja). Bez tego wyświetla się w kółko komunikat że nie mam uprawnień do zobaczenia żadnej strony w panelu…

Problem drugi: kodowanie. Nie udało mi się tutaj zrobić żadnej sztuczki, żadnego prostego zabiegu, nic. W końcu po prostu na dumpie z bazy danych wykonałem szereg operacji podstawiania ‘krzaczków’ na odpowiadające im litery. Zmienionego dumpa wrzuciłem z powrotem do bazy, do tego dodałem opcję (mój plik konfiguracyjny ma kilka lat) DB_CHARSET do pliku konfiguracyjnego, i zaczęło działać poprawnie. Porażka troszkę, ale cóż robić :(

Na tą chwilę wszystko powinno już działać OK, i to zdecydowanie szybciej – Dreamhost do demonów szybkości raczej nie należy ;) Liczę też że dużo bardziej niezawodnie ;)

Jeszcze tylko dopowiem, że przy całej walce z WordPressem na home, gdzie nie ma shella, wydatnie pomogła mi moja kolejna zabawka: wwwshell.php. Wbrew moim obawom, działa to całkiem nieźle, i gdyby nie brak historii i reakcji na enter po komendzie (tak, wiem, łatwo to naprawić zmieniając typ pola na <input type="text" />), to prawie nie byłoby różnicy ze zwykłym shellem ;)

Jedną z rzeczy z tym związanych jest usunięcie mojego repo (repo.urzenia.net). Cała jego zawartość znajdzie się niedługo jako konkretne projekty na code.google.com. W sumie już wszystko przeniosłem, poza BlipApi.php, które też się tam niedługo znajdzie. Nowe adresy projektów to:

mPack

zestaw bibliotek pomocnych przy tworzeniu serwisów w PHP: m-pack.googlecode.com.

useless-scripts

kilka skryptów które wykorzystuje w mojej codziennej pracy na komputerze: useless-scripts.googlecode.com. Tutaj też dostał się mój ostatni “produkt” killer.pl.

WP Blip!

Plugin do WordPressa, wyświetlający na nim ostatnie wpisy z serwisu Blip!: wp-blip.googlecode.com.

Jakaś dokumentacja pojawi się niedługo na stronie projektu (repo.urzenia.net/PHP:WP_Blip!wp-blip.googlecode.com), w tej chwili sam plugin można pobrać ze strony na Google Code (code.google.com/p/wp-blip).

Krótka instrukcja obsługi:

• pobrać plik z Google Code, rozpakować go w katalogu
  WORDPRESS_ROOT/wp-content/plugins (zostanie utworzony katalog
  wp-blip)
• w panelu administracyjnym WordPressa uaktywnić plugin
• w Options->WP Blip! ustawić login i hasło do swojego konta w Blip!ie (także kilka innych opcji)
• gdzieś w szablonie dodać wywołanie funkcji:

  <?php
  if (function_exists ('wp_blip')) { wp_blip("\n", 1); }
  ?>

Wszelkie uwagi mile widziane :) Można je zostawić w komentarzach do tego wpisu, lub dowolną inną metodą (kilka metod kontaktu ze mną opisanych jest na podstronie urzenia.net/kontakt).

]]> http://urzenia.net/353/wp-blip-v01/feed/ 9 http://urzenia.net/352/blipapiphp-0024/ http://urzenia.net/352/blipapiphp-0024/#comments Sat, 22 Dec 2007 00:36:39 +0000 MySZ http://urzenia.net/352/blipapiphp-0024/ Twórcy Blip!a wydali wersję 0.02 API, więc zrobiłem co w mojej mocy aby skończyć moją PeHaPową bilbiotekę do tegoż ;) Zmian dużo, do wersji API 0.01 była ona mocno testowa, i w sumie nie jest poprawnie zrobiona, są w niej błędy etc, których nie zamierzam już poprawiać. Wersja 0.02.4 niesie z sobą pełną obsługę protokołu, wykorzystując wszystko co producenci dali, szczegóły w oficjalnej dokumentacji Blip!a.

Szczegóły numeracji biblioteki: pierwszą część stanowi wersja API (w tym wyapdku 0.02), drugą – odsłona samej biblioteki (w tym wypadku 4).

BlipApi.php można używać na dwa sposoby:

1. wywołując metodę BlipApi::execute(), gdzie pierwszym parametrem jest nazwa komendy do wykonania (spis komend w oficjalnej dokumentacji, jedyną różnicą jest dirmsg zamiast directed_messages), a następnie dostępne parametry metody (szczegóły w pliku klasy i w oficjalnej dokumentacji Blip!a), np.:

   $bapi = new BlipApi ('login', 'haslo');
   $bapi->connect ();
   $bapi->execute ('update_read', null, 'mysz');

   Pobierze ostatnie 10 statusów użytkownika mysz.

2. wywołując komendę jako konkretną metodą obiektu BlipApi:

   $bapi->update_read (null, 'mysz');

   Powyższe dwa wywołania są sobie równoważne.

Jeśli ktoś znajdzie jakieś błędy, lub ma uwagi co do samej biblioteki, proszę o komentarze tutaj, lub kontakt mailowy: urzenia.net/email. Z góry dziękuję za feedback ;)

Bibliotekę można pobrać/obejrzeć z: repo.urzenia.net/files/blipapi-0.02.phps. W tej chwili nie ma skąd pobrać samej biblioteki, jako że usunąłem repo.urzenia.net. Dołączona jest za to do pakietu WP Blip!, skąd można ją “ręcznie” wyciągnąć :) Przepraszam za kłopot :)

]]> http://urzenia.net/352/blipapiphp-0024/feed/ 8 http://urzenia.net/350/curlowe-zagwozdki/ http://urzenia.net/350/curlowe-zagwozdki/#comments Sun, 16 Dec 2007 02:19:57 +0000 MySZ http://urzenia.net/350/curlowe-zagwozdki/ Od kilku tygodni bawię się po trochu CURLem, w ramach tworzenia PeHaPowej biblioteki do Blip!a. Poniżej kilka zagwozdek, na które ciężko znaleźć sensowną odpowiedź w google, albo ja nie wiem jak pytać…

1. Jak poprawnie wykonać zapytanie PUT? (aka: metoda PUT i “select/poll returned error”)

   Nad tym spędziłem najwięcej czasu. Kombinowałem na mnóstwo sposobów. Kluczem do sukcesu okazało się podejrzenie wersji konsolowej CURLa z dokładnie takim samym zapytaniem, jakie wysyłałem za pomocą skryptu PHP. W skrócie: należy wymusić na CURLu HTTP 1.0, za pomocą ustawienia opcji:

   curl_setopt ($ch, CURLOPT_HTTP_VERSION, CURL_HTTP_VERSION_1_0); # gdzie $ch jest obiektem utworzonym za pomocą curl_init ()

   Po tej operacji zapytania śmigają jak należy (dodam tylko, że czasem zamiast “select/poll returned error” dostawałem “connection reset by peer”).

2. Przy rozwiązywaniu powyższego problemu, pomogła mi mała sztuczka. Mianowicie musiałem podejrzeć jakie nagłówki wysyła CURL. Normalnie PHPowy CURL nie zamierza pokazać co jest wysyłane i odbierane (Rozpisałem się – oczywiście nagłówki odbierane bez problemu można zobaczyć. Dzięki, Arek ;) ), bo i po co… Ja posłużyłem się tutaj specjalnie na tą okazję utworzonym skryptem PHP z dokładnie wyizolowanym ‘testcase’. Tutaj, po zaimplementowaniu opcji:

   curl_setopt ($ch, CURLOPT_VERBOSE, 1);

   i odpaleniu skryptu z konsoli, grzecznie została mi pokazana komunikacja wychodząca z serwerem, co było kluczem do rozwiązania problemu (okazało się że był wysyłany dodatkowy nagłówek Expect należący do HTTP 1.1, a po wrzuceniu tego w google znalazłem informacje które mnie nakierowały na właściwy trop).

3. Jak wysłać plik POSTem?

   Ech, w sumie rozwiązanie jest banalne, jeśli ktoś dokładniej przeczyta manual na stronach PHP dotyczący CURLa. Ale skoro już opisuję zagwozdki…

   PHPowy CURL pozwala wysyłać dane na dwa sposoby (akceptowane i sprecyzowane, oczywiście, w odpowiednim RFC). Jeden to x-www-form-urlencoded (tak są wysyłane dane za pomocą webowych formularzy), drugi to multi-part form-data (tak są wysyłane pliki, także z formularzy). Normalnie dla opcji CURLOPT_POSTFIELDS podaje się string który wygląda dokładnie tak samo jak ten widoczny w URLach skryptów pehapowych (mówiąc po laicku), np. a=1&b=2 – wtedy dane są wysyłane metodą x-www-form-urlencoded. Aby zmusić CURLa do wysłania danych metodą multi-part form-data, jako parametr opcji CURLOPT_POSTFIELDS musimy podać tablicę. Tak, właśnie tablicę, gdzie kluczem powinne być nazwa pola (odpowiadająca temu z prawdziwego formularza), a wartością ścieżka do pliku, ale uwaga: ścieżka powinna być poprzedzona znakiem “małpy”: @. Czyli powinno wyglądać to tak:

   curl_setopt ($ch, CURLOPT_POSTFIELDS, array ('pole' => '@/sciezka/do/pliku.jpg'));

   Po tej operacji wysłanie pliku nie powinno być już problemem :)

]]> http://urzenia.net/350/curlowe-zagwozdki/feed/ 0 http://urzenia.net/347/blip/ http://urzenia.net/347/blip/#comments Mon, 19 Nov 2007 23:36:46 +0000 MySZ http://urzenia.net/347/blip/ Jakiś czas temu zacząłem się bawić Blip!em. Wstawiłem sobie nawet na główną stronę myGeeBloga wklejkę z ostatnim statusem ;) Ichnich wklejki sa jak dla mnie kiepskie (flasha nie lubię, a wersja jsowa pozwala na pobranie tylko ostatniego statusu), więc pomyślałem o pluginie do WordPressa. Żeby móc to urzeczywistnić, potrzeba mi jakiejś klasy do obsługi tego – a z pomocą udostępnionego API zrobiłem sobie taką. Na razie wersja pre-alpha ;)

do podejrzenia:

repo.urzenia.net/files/blipapi.phps

do pobrania:

http://repo.urzenia.net/files/get.php?f=blipapi.php

O feedback poproszę za pomoca formularza: urzenia.net/email lub na liście blip-api: groups.google.com/group/blip-devel/browse_thread/thread/3096e1724d036f55.

UPDATE: wprowadziłem kilka zmian w klasie blipapi, częściowo kosmetycznych, częściowo optymalizacyjnych. Do pobrania pod wymienionymi wyżej adresami :)

]]> http://urzenia.net/347/blip/feed/ 2 http://urzenia.net/339/settery-gettery-i-inna-magia/ http://urzenia.net/339/settery-gettery-i-inna-magia/#comments Sun, 24 Jun 2007 11:23:25 +0000 MySZ http://urzenia.net/339/settery-gettery-i-inna-magia/ W PHP5 został wprowadzony nowy, zupełnie odmienny, i znacznie pełniejszy model obiektowy (w porównaniu do PHP4). W modelu tym znalazło się miejsce dla kilku magicznych metod, które chciałbym tutaj omówić.

Dwoma z najprzyjemniejszych metod magicznych w PHP5 są __set() i __get(), które pozwalają na przechwytywanie odwołań do nieistniejących (lub niedostępnych z powodu akcesorów) zmiennych obiektu.

Wcześniej, przed wersją piątą PHP, jedynym sposobem na pobranie/ustawienie właściwości w pewien uniwersalny i umożliwiający rozwój sposób było stosowanie znanych m.in. z Javy setterów/getterów, które zwyczajowo mają postać:

class Test1 {
    var $elem1;
    function getElem1();
    function setElem1($value);
}

Używałem tej samej metody, jako że innej nie było. Ale magiczne właściwości __set() i __get() załatwiają dla nas masę pustego klepania kodu. Sposób użycia:

class Test1 {
    private $elem1;
    function __get($var) {
        return $this->$var;
    }
    function __set($var, $value) {
        $this->$var = $value;
    }
}

Oczywiście powyżej można zawrzeć także sprawdzanie czy dana właściwość istnieje w obiekcie, ale to już osobna kwestia. Co nam daje powyższy zapis? To, że dla drugiej właściwości, w metodzie "starej", trzeba by utworzyć kolejne metody setXXX() i getXXX(), natomiast przy wykorzystaniu metod magicznych pozostaje nam dodać tylko kolejne pole do definicji klasy:

[...]
    private $elem1;
    private $elem2;
[...]

Ktoś może powiedzieć: ale ręczne tworzenie setterów i getterów daje nam możliwość bardziej zaawansowanej walidacji poprawności wprowadzanych danych etc. Owszem, zawsze do bardziej zaawansowanej walidacji potrzebna będzie osobna metoda (no dobrze, można to ominąć kosztem zaciemnienia kodu, ale to nie jest dobre rozwiązanie...), ale to nie powód żeby zrezygnować z magii:

class Test2 {
	private $integer;
	private $string;

	public function __get($var) {
		return $this->$var;
	}
	public function __set($var, $value) {
		if (method_exists($this, '_check__'.$var)) {
			if (call_user_func_array(array($this, '_check__'.$var), $value)) {
				$this->$var = $value;
			} else {
				throw new Exception('zła wartość właściwości '. $var);
			}
		} else {
			$this->$var = $value;
		}
	}
	private function _check__integer($data) {
		return is_int($data);
	}
	private function _check__string($data) {
		return is_string($data);
	}
}

Powyższy kod pozwala na dodawanie dowolnej ilości właściwości klasy, a po dodaniu funkcji sprawdzającej także walidację tejże właściwości. Trzeba tylko pamiętać o właściwej nazwie funkcji sprawdzającej, ale to samo dotyczy tradycyjnych getterów :).

Inną magiczną funkcją w PHP5 jest __call(), która pełni podobną funkcję jak __set() i __get(), tylko że dotyczy metod obiektu: przechwytuje odwołania do nieistniejących metod obiektu (niestety, nie dotyczy to metod o zastrzeżonym dostępie). Przykład zastosowania:

class Test3 {
	public $data;
	public function __call($method, $args) {
		if (preg_match('/^get([A-Z][a-z]+)$/', $method, $matches)) {
			settype($this->data, strtolower($matches[1]));
			return $this->data;
		}
	}
}

Przykład powyżej pozwala na pobranie właściwości o typie takim jaką metodą ją wywołamy. Dla wywołania: $test3->getInteger() otrzymamy wartość o typie integer, dla $test3->getString() - ciąg znaków etc.

Jeśli korzystamy z magicznych __set() i __get() jako funkcji dostępowych do właściwości, trzeba czasem sprawdzać czy dana właściwość jest ustawiona czy też jej nie ma. Nie pomoże tutaj ani property_exists() (oczywiście zakładając tutaj że nasze właściwości obiektu mają ustawiony akcesor private lub protected), ani nawet get_object_vars(). Jedyną możliwością jest dodanie metody __isset(), która będzie zwracała odpowiednio prawdę lub fałsz. Dzięki niej będzie możliwe wykorzystanie wbudowanej instrukcji isset() na właściwości klasy, żeby można było stwierdzić czy dana właściwość istnieje:

class Test4 {
	private $data;
	public function __isset($var) {
		return (property_exists($this, $var));
	}
}

Wystarczy teraz użyć:

isset($test4->data)

żeby można było sprawdzić istnienie właściwości.

Skoro istnieje możliwość sprawdzania istnienia właściwości, powinna być też możliwość jej usunięcia - do tego służy metoda __unset(), której przykład można zobaczyć poniżej:

class Test5 {
	private $_data = array();
	public function __set($var, $value) {
		$this->_data[$var] = $value;
	}
	public function __get($var) {
		return $this->_data[$var];
	}
	public function __isset($var) {
		return array_key_exists($var, $this->_data);
	}
	public function __unset($var) {
		unset($this->_data[$var]);
	}
}

Dzięki zastosowaniu __unset() stało się możliwe usuwanie poszczególnych właściwości obiektu za pomocą wbudowanej funkcji unset():

$o = new Test5();
$o->a = 1;
$o->b = 2;
$o->c = 3;

echo 'właściwość "a": '; var_dump (isset($o->a)); echo '<br />';
echo 'właściwość "b": '; var_dump (isset($o->b)); echo '<br />';
echo 'właściwość "c": '; var_dump (isset($o->c)); echo '<br />';

echo '<br />usuwamy a:<br />';
unset($o->a);

echo 'właściwość "a": '; var_dump (isset($o->a)); echo '<br />';
echo 'właściwość "b": '; var_dump (isset($o->b)); echo '<br />';
echo 'właściwość "c": '; var_dump (isset($o->c)); echo '<br />';

echo '<br />usuwamy c:<br />';
unset($o->c);

echo 'właściwość "a": '; var_dump (isset($o->a)); echo '<br />';
echo 'właściwość "b": '; var_dump (isset($o->b)); echo '<br />';
echo 'właściwość "c": '; var_dump (isset($o->c)); echo '<br />';

Ostatnią z opisywanych przeze mnie magicznych funkcji jest użyteczne szczególnie przy debugowaniu metoda __toString(). Pozwala ona na zdefiniowanie ciągu znaków jaki zostanie wyświetlony lub zwrócony podczas rzutowania naszego obiektu na typ string, czyli np. gdy zechcemy wyświetlić nasz obiekt. Przykład:

class Test6 {
	public function __toString() {
		return 'To moja klasa ' . get_class($this);
	}
}

Gdy teraz chcemy sprawdzić instancję jakiej klasy mamy w zmiennej, wystarczy wyprintować ją za pomocą print() lub echo():

$test6 = new Test6();
echo $test6;

To nie wszystkie magiczne właściwości jakich dostarcza nam PHP5, ale pozostałych nie będę tu omawiał ze względu na rozwlekłość artykułu, a także na nieco bardziej zaawansowaną tematykę. W powyższych przykładach brakuje oczywiście dokładnego sprawdzania błędów i innych udoskonaleń, ale w końcu nie o tym był ten artykuł :)

PS. Kilka przykładów użycia magicznych właściwości znajduje się też w innym moim wpisie: Obiekt jako tablica (wprowadzenie do SPL).

]]> http://urzenia.net/339/settery-gettery-i-inna-magia/feed/ 2 http://urzenia.net/334/its-not-a-bug/ http://urzenia.net/334/its-not-a-bug/#comments Fri, 16 Mar 2007 14:34:38 +0000 MySZ http://urzenia.net/334/its-not-a-bug/ Niedawno spotkałem się z pewną… ciekawostką, którą podsunął mi jeden ze współuczestników szkolenia w jakim brałem udział. W języku PHP można komentować kod na kilka sposobów:

1. <?php
   # to jest komentarz jednolinijkowy
   ?>

2. <?php
   // to jest komentarz jednolinijkowy
   ?>

3. <?php
   /* to jest komentarz
   wielolinijkowy */
   ?>

Moja ciekawostka dotyczy wersji 1 i 2. Teraz pytanie, dość proste: co zostanie wyświetlone w wyniku parsowania pliku PHP o treści:

<?php
echo 'aaa?>';
echo 'bbb';
?>

Dość oczywistym jest wynik:

aaa?>bbb

No to teraz pytanie drugie: co będzie wynikiem parsowania poniższego skryptu?

<?php
#echo 'aaa?>';
echo 'bbb';
?>

Dla mnie, i dla conajmniej kilku innych osób które od dość długiego czasu zajmują się PHP, oczywistym jest wynik:

bbb

Ale dla developerów PHP logicznym jest inny rezultat:

'; echo 'bbb'; ?> 

Cytat z manuala:

The “one-line” comment styles only comment to the end of the line or the current block of PHP code, whichever comes first. This means that HTML code after // … ?> or # … ?> WILL be printed: ?> breaks out of PHP mode and returns to HTML mode, and // or # cannot influence that. If the asp_tags configuration directive is enabled, it behaves the same with // %> and # %>.

Źródło: manual PHP

]]> http://urzenia.net/334/its-not-a-bug/feed/ 7 http://urzenia.net/333/akismet-na-jednej-stronie/ http://urzenia.net/333/akismet-na-jednej-stronie/#comments Sun, 11 Mar 2007 15:16:16 +0000 MySZ http://urzenia.net/333/akismet-na-jednej-stronie/ Strasznie mnie wkurza nabyta niedawno maniera Akismet-a na stronicowanie listy spamerskich komentarzy dodanych na WordPressie. Nie wiem też czy poprawili to co było na początku po tej zmianie, czyli jeśli w międzyczasie, gdy byłeś na stronie 4 spamów, sprawdzając czy coś się nie nawinęło, a w międzyczasie doszły nowe komentarze, to wyświetlane były na stronie 1, która była już przez Ciebie sprawdzana… I tak oto można było wywalić w kosmos kilka, kilkanaście pozytywnych komentarzy.

Poprawienie tego “błędu” (mówię ogólnie o stronicowaniu spamów) jest dość proste – w obecnej, 2.1.2, wersji WordPressa, w pliku /wp-content/plugins/akismet/akismet.php wywalamy linie 365 do 372 włącznie, wstawiając zamiast nich:

$comments = $wpdb->get_results("SELECT * FROM $wpdb->comments WHERE comment_approved = 'spam' ORDER BY comment_date DESC");

Wywalamy także linie: 379 do 410 włącznie, i 449 do 479 włącznie. Od tej chwili Akismet nie będzie już stronicował wyników :)

Można też ściągnąć gotowego patcha (akismet.wordpress.212.patch) do WordPress-a, do głównego katalogu WordPressa w Twojej instalacji i go zaaplikować:

patch -p0 < akismet.wordpress.212.patch

co powinno być nieco prostsze ;) o ile masz dostęp do jakiegoś shella :) Jako bonus, patch spowoduje także numerowanie wszystkich spamów na liście :)

]]> http://urzenia.net/333/akismet-na-jednej-stronie/feed/ 0 http://urzenia.net/316/skracanie-tekstu/ http://urzenia.net/316/skracanie-tekstu/#comments Sun, 14 Jan 2007 14:59:00 +0000 MySZ http://urzenia.net/316/skracanie-tekstu/ Jakiś czas temu, na forum 4programmers.net przewinął się temat skracania tekstu. Temat o tyle skomplikowany, że chodziło o skrócenie głównej treści artykułu, zostawiając w nim wszystkie znaczniki. Problemy tutaj są dwa (podstawowe):
1. dbanie o nieucinanie znaczników, żeby każdy rozpoczęty był we właściwej kolejności zakończony
2. skracanie tekstu tak, żeby długość widocznego tekstu nie była skracana o tekst znaczników

W przytoczonym wątku problemem są tagi BBCode, które mogą mieć różne formy:

[tag]treść[/tag]
[tag=coś]treść[/tag]
[tag]

Trzeba pamiętać (na co mi zwrócono uwagę w przytoczonym wątku), że w takim np. tagu [url] może być zawarty adres URL, który nie może zostać ucięty. Skrócony może zostać tylko i wyłącznie tekst zawarty między znacznikiem rozpoczynającym a kończącym.

Sposób, na jaki wpadłem, opierał się na rozbiciu tekstu na poszczególne części za pomoca preg_split, i późniejszej obróbki powstałej w ten sposób tablicy. Po ominięciu pewnych trudności z kombinacjami takimi jak:

[url][img=aa]coś coś[/img][/url]

skonstruowałem funkcję, której można użyć do tego celu.

Jeśli komuś mogłaby się ona przydać (a myślę że więcej osób może mieć tego typu problem), to zapraszam do skorzystania z gotowca :).

W przypadku, gdy ktoś nie korzysta z BBCode’u, można użyć do tego celu parsera XML (zakładam korzystanie z XHTML raczej, niż HTML). Dodałem podobną funkcjonalność do mojej klasy mParser, która docelowo służy do filtrowania w tekście pobranym od użytkownika niebezpiecznych danych (klasa dostępna w pakiecie mPack).

UPDATE:

Zaktualizowałem linki.

]]> http://urzenia.net/316/skracanie-tekstu/feed/ 0 http://urzenia.net/300/php-foreach-vs-while-odslona-druga/ http://urzenia.net/300/php-foreach-vs-while-odslona-druga/#comments Thu, 20 Jul 2006 01:50:58 +0000 MySZ http://urzenia.net/300/php-foreach-vs-while-odslona-druga/ Kilka dni temu, Mariusz Jakubowski aka kg zauważył jeden, dość poważny brak w moich testach dotyczących szybkości foreach() i while(), mianowicie brak w odpowiednim miejscu reset()-owania tablicy. Dość diametralnie zmieniło to wyniki…

Dla porównania: stara wersja testu (bez resetowania) oraz nowa wersja testu (aby zobaczyć jak jest testowana całość, proponuje dodać do powyższych linków literkę ‘s’). Kod używanej przeze mnie tablicy jest pod adresem: urzenia.net/tests/foreach:while_array.phps.

Nie mam na razie jak sprawdzić dla PHP w wersji 4, ale dla wersji jaka jest na serwerze (czyli 5.1.2) wersje foreach() jest zawsze odrobinę szybsza, a także przyjemniejsza w odczycie :)

Podsumowując: wyniki testu z 5.06.2005 r uznaję za niebyłe, radośnie wracając wszelką chwałę używanemu przeze mnie namiętnie foreach() ;)

PS. kg: dzięki!

]]> http://urzenia.net/300/php-foreach-vs-while-odslona-druga/feed/ 2