Właśnie zaimplementowałem proste sprawdzanie typów w PHP5. Oczywiście, nie jest to C++, gdzie kontrola ta jest bardziej ścisła, ale myślę że w wielu wypadkach starczy. Jest to o tyle wygodne, że łatwiej nieco będzie wykrywać nieścisłości (zresztą, po to jest sprawdzanie typów).
Przykład kodu:
class Test
{
protected $properties = array(
'var1' => array('tralala', 'string'),
'var2' => array(3, 'integer'),
'var3' => array(array('tralala', 'bulcykcyk), 'array')
);
public function __set($key, $value)
{
if (!array_key_exists($key, $this->properties)) {
throw new Exception(sprintf('"%s" property doesn\'t exists.', $key));
}
if (gettype($value) != $this->properties[$key][1]) {
throw new Exception(sprintf('"%s" property must be an "%s" type, is "%s".',
$key,
$this->properties[$key][1],
gettype($value)
));
}
$this->properties[$key][0] = $value;
}
}
Najtrudniejszym elementem jest tutaj każdorazowe ustawianie właściwej konstrukcji zmiennej $properties, ponieważ ta tablica ma konkretny format:
$properties = array(
'nazwa_zmiennej' => array('wartość', 'typ')
)
Jako ‘wartość‘ wstawiamy tam wartość właściwości (obojętnie, czy obiekt, int, string, tablicę czy coś innego), a jako ‘typ‘ – wartość zwracana przez funkcję getttype() wywołaną na przechowywanym obiekcie. Dla napisów będzie to wartość ‘string‘, dla liczb całkowitych: ‘integer‘, a dla obiektów: ‘object‘.
Ta kontrola typów jest o tyle uproszczona, że nie sprawdza, czy przechowywany obiekt jest instancją danej klasy (tej która ma być przechowywana), oraz czy tablica przechowuje żądany typ obiektów. O ile pierwsze czasem warto, i łatwo zrobić za pomocą is_a() czy też get_class(), o tyle drugie może być trudniejsze i wymagać funkcji dodatkowych (jeśli sprawdzanie ma być niezależne od ilości zagłębień tablicy).
Przykład użycia:
$a = new Test;
try {
$a->var1 = 'asd'; //ok
$a->var2 = 1; //ok
$a->var3 = array(1, 2, 3); //ok
//$a->var1 = 1; //exception!
//$a->var2 = 'a'; //exception!
//$a->var3 = 1; //exception!
} catch (Exception $e) {
echo $e->getMessage();
}
W moim wypadku najlepszym rozwiązaniem było utworzenie klasy ‘Test‘ jako abstrakcyjnej (‘abstract‘) i tworzenie kolejnych klas jako dziedziczących z niej. Każde z dzieci musi oczywiście mieć swoją wersję tablicy ‘$properties‘.
