Bawię się ;)
Zainspirowany serwisem Kiedy Będzie Wielkanoc by Marcin Kaszyński, zrobiłem sobie bardziej ogólną zabawkę ;) Moja wersja pokazuje najbliższy dzień wolny – uwzględnia weekendy i święta (według listy z Wikipedii) :) Jeśli ktoś chce, to może kliknięciem sobie wyłączyć wyliczanie dla sobót i/lub niedziel (prawy górny róg), ale nie jest to na razie zapamiętywane (będzie pewnie w ciachu). I tyle ;)
Dostępne pod: ZaIleWolne.pl – enjoy! ;)
Dawno tu nie pisałem… No cóż, (bardzo) dużo pracy, życie osobiste i takie tam – to odstrasza od blogowania ;) Jeśli już, to od czasu do czasu coś publikuję jeśli chodzi o zdjęcia, a sprawy “kodowe” to raczej “robię” niż o nich piszę :)
Jako że od kilka dni jestem na L4, to się ostro opierdzielam, ale dopiero dziś jestem w stanie podjąć jakikolwiek intelektualny wysiłek… No to popatrzyłem sobie m.in. na GoldenLine. Dziś na forum PHPowym ktoś poruszył dość banalny problem, ktoś inny podrzucił rozwiązanie (preg_replace_callback (), a ja zacząłem się zastanawiać czemu wszyscy w PHP tak napierają na regexpy (rozumiem w Perlu, ale PHP?). Jak zacząłem się zastanawiać jak to zrobić bez regexpów, to zacząłem się bawić w zakodowanie tego ;)
Najpierw zrobiłem dość banalną wersję, przy użyciu strlen (), strpos () i substr (), i chciałem ją podać jako wersję hardcore ;) Wtedy pomyślałem sobie, że prawdziwa wersja hardcore, to byłaby bez użycia tychże funkcji… najprostsza postać tego to zastąpienie tychże funkcji swoimi ;) I o ile substr () i strpos () są dość banalne, o tyle dla mnie prawdziwym hardcorem jest strlen () ;)
Oczywiście nie są to najbardziej optymalne wydajne rozwiązania (a jeśli są to tylko przypadkiem), bo jeśli chodzi o optymalizację, to trzeba by używać wersji natywnych to trzeba by się najpierw zastanowić i sprawdzić czy jest co optymalizować… :) A całość warto potraktować stricte jako zabawę, którą dla mnie było pisanie tego :)
W całym “problemie” chodziło o zastąpienie w tekście wystąpień “[userId]ID[/userId]” tym, co zostanie wyplute przez dodatkową funkcję której podajemy zawartość tego co jest między znacznikami. Użycie preg_replace_callback () jest chyba najbardziej intuicyjnym rozwiązaniem, ale nie jedynym… :) Poniżej obydwie wersje: hardcore i bardziej hardcore – enjoy ;)
function replace_user_id ($str, $fn) {
$tags = array ('start' => '[userId]', 'end' => '[/userId]');
$tag_len = array (
'start' => strlen ($tags['start']),
'end' => strlen ($tags['end'])
);
$offset = $pos_end = 0;
$ret = '';
$strlen = strlen ($str);
while ($pos_end < $strlen) {
if (
($pos_start = strpos ($str, $tags['start'], $pos_end)) !== false &&
($pos_end = strpos ($str, $tags['end'], $pos_start)) !== false
) {
$ret .= substr ($str, $offset, $pos_start - $offset);
$pos_start += $tag_len['start'];
$ret .= $fn (substr ($str, $pos_start, $pos_end - $pos_start));
$pos_end += $tag_len['end'];
$offset = $pos_end;
}
else {
break;
}
}
return $ret;
}class __mstrlen__ErrH {
private static $error = false;
private function __construct () {}
static public function errh ($errno, $errstr, $errfile = '', $errline = 0, $errctx = array ()) {
if ($errno != E_NOTICE) {
return false;
}
$expected = 'Uninitialized string offset';
for ($i=0; $i<26; ++$i) {
if ($expected[$i] != $errstr[$i]) {
return false;
}
}
self::$error = true;
}
public static function isError () {
return self::$error;
}
public static function zero () {
self::$error = false;
}
}
function mstrlen ($str) {
$str = (string) $str;
$len = -1;
__mstrlen__ErrH::zero ();
set_error_handler (array ('__mstrlen__ErrH', 'errh'), E_NOTICE);
while (__mstrlen__ErrH::isError () === false) {
++$len;
$q = $str[$len];
}
restore_error_handler ();
return $len < 0 ? 0 : $len;
}
function mstrpos ($str, $seek, $offset=0) {
if (!is_int ($offset) || $offset < 0) {
$offset = 0;
}
$str_len = mstrlen ($str);
if ($offset > $str_len) {
return false;
}
$seek_len = mstrlen ($seek);
for ($i=$offset; $i < $str_len; ++$i) {
for ($j=0; $j < $seek_len; ++$j) {
if ($str[$i + $j] != $seek[$j]) {
break;
}
}
if ($j == $seek_len) {
return $i;
}
}
return false;
}
function msubstr ($str, $start, $length = null) {
$str_len = mstrlen ($str);
if (!is_int ($start)) {
trigger_error ('Incorrect offset');
}
else if ($start >= $str_len) {
return false;
}
else if ($start < 0) {
$start = $str_len + $start;
}
if (!is_int ($length)) {
$length = $str_len - $start;
}
else if ($length < 0) {
$length = $str_len + $length - $start;
}
else if ($length + $start > $str_len) {
$length = $str_len - $start;
}
$ret = '';
for ($i=0; $i < $length; ++$i) {
$ret .= $str[$i + $start];
}
return $ret;
}
function replace_user_id2 ($str, $fn) {
$tags = array ('start' => '[userId]', 'end' => '[/userId]');
$tag_len = array (
'start' => mstrlen ($tags['start']),
'end' => mstrlen ($tags['end'])
);
$offset = $pos_end = 0;
$ret = '';
$strlen = mstrlen ($str);
while ($pos_end < $strlen) {
if (
($pos_start = mstrpos ($str, $tags['start'], $pos_end)) !== false &&
($pos_end = mstrpos ($str, $tags['end'], $pos_start)) !== false
) {
$ret .= msubstr ($str, $offset, $pos_start - $offset);
$pos_start += $tag_len['start'];
$ret .= $fn (msubstr ($str, $pos_start, $pos_end - $pos_start));
$pos_end += $tag_len['end'];
$offset = $pos_end;
}
else {
break;
}
}
return $ret;
}Od jakiegoś czasu wymyślam sobie różne udoskonalenia dla Vima, i piszę je zazwyczaj w Pythonie :) Niedawno opisywałem jak wyświetlić listę funkcji z edytowanego pliku, później zrobiłem sobie wygodne komentowanie kodu (wersje które znalazłem na sieci nie satysfakcjonowały mnie), teraz przyszedł czas na sprytne (w sensie: wygodne) uruchamianie właśnie edytowanego skryptu/programu :)
Do niedawna używałem prostego Pythonowego skryptu, który wywoływem z Vima:
!$ %Wykrzyknik to polecenie wywołania programu z shella, $ to nazwa skryptu, a % jest rozwijany przez Vima do pełnej ścieżki bieżącego pliku. Było to o tyle wygodne, że nieważne w jakim języku pisałny był skrypt/program, $ uruchamiał odpowiedni interpreter, ze skonfigurowanymi parametrami i wyświetlał wyjście. Tą funkcjonalność oczywiście potrzebowałem zachować, ale wykonywanie zewnętrznego programu jest strasznie niewygodne ;) Więc zrobiłem sobie wygodniejszą, i nieco bardziej rozbudowaną wersję. Inne założenia to możliwość przekazywania parametrów do wykonywanego programu, oraz dla niektórych języków możliwość wcześniejszej, automatycznej kompilacji.
Jakiś czas temu napisałem artykuł o setterach i getterach w PHP5. Może warto poruszyć podobny temat dotyczący Pythona? :)
Przede wszystkim, model obiektowy Pythona jest zupełnie inny niż PHP. Nie będę go tu omawiał, ponieważ to temat na dość obszerną książkę :) Generalnie obiektówka Pythona jest pełniejsza, ma większe możliwości przeciążania zarówno metod, jak i operatorów (których w PHP przeciążyć nie można).
Już od jakiegoś czasu deweloperzy Pythona przygotowują nową, niekompatybilną z poprzednimi, wersję Pythona. Python, gdyby ktoś nie wiedział, to jeden z najfajniejszych języków jakie wymyślono ;) (oczywiście to mocno subiektywne uczucie, ale może kogoś zachęci ;) ). Napiszę tutaj o dwóch ważnych zmianach, co do których nie byłem zupełnie przekonany (a konkretnie: w ogóle nie byłem przekonany), a które spodobały mi się po dzisiejszej krótkiej zabawie z wersją alpha3 Pythona 3000 :)
Developerzy PHP, projektując “nową” implementację OOP (nową w cudzysłowiu, bo raz że to było już kilka lat temu, a dwa, że dotyczy tylko i wyłącznie samego PHP), dość mocno wzorowali się na Javie. Czy to dobrze czy to źle to kwestia gustu, jednak wynika z tego kilka znaczących drobiazgów. Jednym z nich jest jednodziedziczenie (czyli że jedna klasa w PHP może mieć tylko jedną klasę bazową). Od zawsze uważałem to za dużą niewygodę ;) Jak widać, nie tylko ja.
Padła propozycja dołączenia systemu “Cech” (ang. Traits) do PHP (podejrzewam że do wersji 6, ale to tylko moje zgadywanie – w każdym bądź razie są gotowe łatki m.in. do 5.2 i 5.3). Do czego służą Traitsy? W sumie… do obejście problemu jednodziedziczenia, czyli do wprowadzenia wielodziedziczenia.
Trzeba pamiętać, że ten mechanizm został podobno (nie sprawdzałem osobiście) sportowany także do Javy i C#, natomiast nie istnieje jeszcze ofiacjalna wersja dla PHP. Sam “wygląd” kodu, słowa kluczowe etc nie są jeszcze ustalone, ale to tylko szczegóły.
Szczegóły są dostępne w oficjalnym RFC: stefan-marr.de/artikel/rfc-traits-for-php.html. Ja tylko powiem, że da się często obejść niedogodność wynikajacą z braku wielodziedziczenia, ale problem leży właśnie w konieczności obchodzenia braków w języku (tak, wiem, to akurat jedna z typowych wojen wyższości jednych świąt nad drugimi ;) ale to akurat moje zdanie ;) ). Prostszym wyjściem byłoby wprowadzenie po prostu możliwości posiadania kilku klas bazowych, ale w to nie wnikam. Ja ogólnie jestem na tak.
Stwierdziłem niedawno, że brakuje mi w Vimie takiego drobiazgu jak wyświetlanie listy funkcji z edytowanego właśnie pliku. Można z jednej strony wykorzystać ctags, ale (pewien nie jestem, nie jestem znawcą tagsów ani ich obsługi w Vimie) po dodaniu funkcji/metody/czegokolwiek innego co można by nazwać tagiem trzeba by od nowa generować listę tagów. Nie jest to problemem takim bardzo dużym, do momentu gdy ciągle pracuje się nad różnymi projektami, z czego sporej części nie mam na dysku (tylko wykorzystując plugin netrw pracuję via ftp). W tym momencie moja znajomość systemu ctags podpowiada mi że robi się ciężko…
Postanowiłem więc napisać sobie prosty skrypt do tego, a że język wewnętrzny Vima mnie nieco odrzuca, postawiłem na Pythona ;) Żeby jakikolwiek skrypt pythona (jak ktoś lubi, można użyć też np perla) mógł zadziałać w Vimie, ten ostatni musi być skompilowany z jego obsługą. W Ubuntu wystarczy zainstalować pakiet vim-full. Łatwo sprawdzić czy Vim ma wkompilowaną obsługę pythona:
Twórcy Blip!a wydali wersję 0.02 API, więc zrobiłem co w mojej mocy aby skończyć moją PeHaPową bilbiotekę do tegoż ;) Zmian dużo, do wersji API 0.01 była ona mocno testowa, i w sumie nie jest poprawnie zrobiona, są w niej błędy etc, których nie zamierzam już poprawiać. Wersja 0.02.4 niesie z sobą pełną obsługę protokołu, wykorzystując wszystko co producenci dali, szczegóły w oficjalnej dokumentacji Blip!a.
Szczegóły numeracji biblioteki: pierwszą część stanowi wersja API (w tym wyapdku 0.02), drugą – odsłona samej biblioteki (w tym wypadku 4).
BlipApi.php można używać na dwa sposoby:
wywołując metodę BlipApi::execute(), gdzie pierwszym parametrem jest nazwa komendy do wykonania (spis komend w oficjalnej dokumentacji, jedyną różnicą jest dirmsg zamiast directed_messages), a następnie dostępne parametry metody (szczegóły w pliku klasy i w oficjalnej dokumentacji Blip!a), np.:
$bapi = new BlipApi ('login', 'haslo');
$bapi->connect ();
$bapi->execute ('update_read', null, 'mysz');Pobierze ostatnie 10 statusów użytkownika mysz.
wywołując komendę jako konkretną metodą obiektu BlipApi:
$bapi->update_read (null, 'mysz');Powyższe dwa wywołania są sobie równoważne.
Jeśli ktoś znajdzie jakieś błędy, lub ma uwagi co do samej biblioteki, proszę o komentarze tutaj, lub kontakt mailowy: urzenia.net/email. Z góry dziękuję za feedback ;)
Bibliotekę można pobrać/obejrzeć z: repo.urzenia.net/files/blipapi-0.02.phps. W tej chwili nie ma skąd pobrać samej biblioteki, jako że usunąłem repo.urzenia.net. Dołączona jest za to do pakietu WP Blip!, skąd można ją “ręcznie” wyciągnąć :) Przepraszam za kłopot :)
